De kokosbol

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen; ik heb een enorme hekel aan bakken. Bakken in de zin van koek, gebak en brood wel te verstaan. Een ei wil ik best bakken en, als er geen grill in de buurt is, wil een steak ook best lukken. Maar zodra er een eenvoudig sodabrood gebakken dient te worden dan breekt het zweet mij al uit.

Ik denk dat ik het eenvoudig kan verklaren. Bakken is meer een wetenschap dan een ‘gevoelskwestie’. En wetenschap is niet zo mijn ding. Het mooie van koken is dat je, voorzien van een kleine dosis gezond verstand en een niet volledige afwezigheid van werkzame smaakpapillen, al snel een zeer acceptabel gerecht in elkaar kunt flansen. Als je als bakkende medemens een paar gram afwijkt van de heilige receptuur dan is het eindresultaat gegarandeerd teleurstellend. Daar kan ik dus niets mee.

Nu wil het geval dat ik nog wel eens word uitgenodigd om te komen koken in keukenspeciaalzaken. Op zich is dat een gezellige wijze om als kok je zaterdag door te brengen. Het contact met het winkelende publiek is vaak zeer plezierig en de waardering voor de gemaakte happen is meestal dusdanig dat ik er bijna een kleur van zou krijgen. De moeite waard dus, ware het niet dat men verwacht dat er ‘s morgens ook iets lekkers bij de koffie wordt gepresenteerd. Aangezien het afbakken van een diepvriesappelflap mijn eer te na is, heb ik dus inmiddels met allerlei baksels uit “Het Grote Hoe Leer Ik Mijn Kleuter Op Eenvoudige Wijze Bakken Boek” getracht iets uit de oven te toveren dat mijn reputatie en geloofwaardigheid als kok niet direct schade aandoet. Met wisselend succes, moet ik bekennen.

Tot het moment dat ik ergens over een even simpel als doeltreffend ‘recept’ struikelde voor een niet te verknoeien koffietraktatie: de kokosbol! Vanaf dat moment heb ik mij telkens afgevraagd waarom ik in vredesnaam ooit moeite heb gedaan om iets anders te bakken dan dit mengsel van gecondenseerde melk en kokosrasp. De meningen zijn unaniem over dit simpele balletje, ZALIG! Keer op keer vraagt men mij toch vooral het recept te willen delen zodat men het thuis ook voor eigen publiek kan reproduceren. Keer op keer mompel ik dan: gelijke delen gecondenseerde melk en kokosrasp, oven op 175 en gewoon wachten tot ze een beetje kleur krijgen. En ga daarna vlug verder met iets dat er tenminste uitziet alsof ik mijn keukenvaardigheden niet uit de Allerhande bij elkaar heb gesprokkeld.

Dus, bij deze voor al die bezoekers van de keukenspeciaalzaken die niet genoeg kunnen krijgen van mijn vermaarde kokosbol, jullie kunnen aan de slag. Weeg de ingrediënten wel even af, dan lijkt het in elk geval nog een beetje of je echt aan het bakken bent.