Buffalo wings

Buffalo wings, na bitterballen de ultieme hap voor bij een pils of twee. Zo’n grote schaal vol met van marinade druipende, tranentrekkend pittige kip met een totaal overbodige schaal blue cheese dip en een bak bleekselderijstengels is voor mij reden genoeg om van tijd tot tijd de oversteek te willen maken naar “the land of the free and the home of the brave”. Ondanks mijn hartgrondige hekel aan de zinloze rijen wachtenden voor het loket van een chagrijnige en machtswellustige US Immigration officer, ben ik graag bereid om mij te laten ondervragen door zo’n obese nitwit als dat betekent dat ik, niet al te lang nadat ik uiteindelijk tijdelijk toegelaten ben tot het beloofde land, in de eerste de beste sportsbar een pitcher bier en een bord buffalo wings kan bestellen.

Jammer dus, dat behoudens een enkele slappe uitzondering, wij in Nederland zelden ergens in een horecagelegenheid deze tractatie tegenkomen. Ik vraag mij af waarom dit is. Het is wellicht iets meer werk om buffalo wings te bereiden dan een portie vlammetjes of bitterballen in het ranzige frituurvet te mikken, maar de bierconsumptie zal ongetwijfeld een stijgende lijn laten zien als je de kip zo heet maakt als bij, bijvoorbeeld, the Bleacher Bar in Boston. Daarbij scoort een portie wings op de voedselgenotsindexschaal een stuk hoger dan een bitterbal. Een bitterbal steek je in je mond -nooit een prikkertje gebruiken- verbrand je palatum, slik je in zijn geheel door zodat ook je oesofagus nog langs het brandwondencentrum moet, en dat was het dan wel. Verder is er geen lol te beleven aan de bitterbal. Dit geldt in meer of mindere mate voor de meeste borrelhappen die wij in Nederland serveren. Nee, dan de buffalo wing. Het begint al met de uitdaging zo’n glibberig stuk kippenvlees zonder je directe omgeving ernstig te bevuilen in een dusdanige grip te krijgen dat je het verantwoord naar je mond kunt transporteren. Dan komt de eerste kennismaking met de lippen, met alle brandende sensaties die dat tot gevolg heeft. Vervolgens smeer je ruim 50% van je gezicht vol met vette en hete marinade, zodat je er uitziet als een slachtoffer van een aanrijding met een bus. Dan komen de tranen, als je smaakpapillen gaan beseffen wat ze zojuist is overkomen. Uiteindelijk, als het laatste restje kippenvlees zorgvuldig van het bot is verwijderd, rest dan nog de niet geringe taak van het aflikken van tien vette vingers. Hoeveel genot wil een mens nog meer bij een biertje?

Nu heb ik ooit eens in een marketingstudie gelezen  dat de oude heer Heineken zijn bier in Amerika in omloop heeft gekregen door consequent in elke bar te vragen naar “een Heineken”. Waar dit uiteindelijk toe heeft geleid hoeft ik waarschijnlijk niemand meer uit te leggen. Mijn suggestie is dus als volgt; als wij nu allemaal de eerst volgende keer dat we een hap bij de borrel gaan bestellen vragen om een bord buffalo wings in plaats van bitterballen, dan komt het vast allemaal nog wel goed