Blumenthal, gek of geniaal?


Voor ik begin, ik ben een enorme fan van Heston Blumenthal. Simpelweg omdat ik vind dat elke chef die er niet tegenop ziet om een kleine twee jaar te besteden aan het vervolmaken van een recept voor een hamburger het verdient om fans te hebben. Desalniettemin twijfel ik met enige regelmaat aan de man zijn verstand, juist omdat hij er blijkbaar niet tegenop ziet om een kleine twee jaar te besteden aan het vervolmaken van een recept voor een hamburger. Nu ben ik het in principe wel eens met het idee dat er nog wel iets te verbeteren valt aan de gemiddelde hamburger. En dan bedoel ik niet eens de mutanten die de fastfoodketens ons proberen te voeren. Die dingen hebben voor mij weinig gemeen met het origineel waarvan zij een zeer slechte kopie zijn. Nee, ook wat er in veel horecakeukens wordt geproduceerd onder de noemer ‘hamburger’, kan best nog wel wat verfijning gebruiken. Maar om daar nou twee jaar mee bezig te zijn, ik weet het niet. Het houdt overigens niet op bij de hamburger bij vriend Heston. Recent las ik een stuk in de Engelse kwaliteitskrant ‘the Guardian’ waarin beschreven werd hoe er door een team van Blumenthal’s medewerkers in samenwerking met het UK Space Agency al in 2013 werd gestart met de ontwikkeling van een bacon sandwich die astronaut Tim Peake mee kon nemen als tractatie tijdens zijn langdurige trip door de ruimte het afgelopen jaar. Twee jaar voor een bacon sandwich! Gek of geniaal?

De heer Blumenthal schijnt dit allemaal redelijk normaal te vinden in zijn zelfbenoemde ‘search for perfection’. Persoonlijk vind ik het wel boeiend dat je zo gedreven kunt zijn – en zo veel geld kan besteden aan de ontwikkeling van je product – dat het blijkbaar niet uitmaakt hoe lang het duurt en wat het gaat kosten. Los daarvan levert het een best aardig stukje televisie op. De ervaring die eten in een restaurant van Blumenthal is blijft natuurlijk redelijk uniek in zijn soort. Maar voor een hamburger denk ik toch dat ik eerder voor een Wagyu burger uit eigen keuken opteer.